انتقاد یک فعال سیاسی از بودجه ۱۰ تریلیون تومانی صدا و سیما/ منابع کشور را بخشی از سفرهای میدانند که باید در اختیار خودشان باشد
رئیس خانه احزاب ایران با اشاره به بودجه صدا و سیما اظهار کرد: «این سازمان، با وجود آنکه بودجهای نزدیک به ۱۰ تریلیون تومان و بخش قابل توجهی از منابع کشور را به خود اختصاص داده و در اختیار دارد، به گونهای عمل میکند که گویی این امکانات متعلق به خود مدیران آن است.»
به گزارش خبرگزاری ورزش در استان سیستان و بلوچستان، حسین کمالی، رئیس خانه احزاب ایران، در بخشی از گفتوگوی خود با خبرگزاری ورزش در استان سیستان و بلوچستان، با انتقاد از کارشناسان حاضر در برنامههای صدا و سیما، گفت: «تحلیلگرانی که در این رسانه حضور پیدا میکنند، بیشتر به بخشی از جامعه مداحان شباهت دارند تا افرادی که با سیاست بینالملل، علوم سیاسی، روابط بینالملل و مسائل مختلف سیاسی آشنا باشند، تجربه و تخصص داشته باشند و بتوانند نقش ملی ایفا کنند. همچنین از میان گروههای مختلف فکری نیز انتخاب متنوعی صورت نمیگیرد.»
کمالی ادامه داد: «حتی از میان اصولگرایان نیز عمدتاً افرادی برای حضور در برنامهها انتخاب میشوند که فاقد شناخت و توانایی علمی لازم هستند؛ افرادی تکراری که گویی همگی در یک کارخانه تولید شده و بیرون آمدهاند و با طرز فکر یکسان، حرفهای تکراری و خستهکننده، مردم را ملول میکنند.»
وی افزود: «گاهی اوقات نحوه اظهارنظر برخی از افرادی که در برنامهها حضور پیدا میکنند، به گونهای است که انگار متن واحدی در اختیار دارند؛ یک نفر مطلبی را بیان میکند و نفر بعدی همان مطالب را با همان دیدگاه، همان استدلالها و حتی همان کلمات، اعداد و ارقام تکرار میکند. در نتیجه، مخاطب با محتوایی کاملاً تکراری و خستهکننده مواجه میشود که هیچ تنوع و نوآوری در آن دیده نمیشود.»
رئیس خانه احزاب ایران با اشاره به بودجه صدا و سیما اظهار کرد: «این سازمان، با وجود آنکه بودجهای نزدیک به ۱۰ تریلیون تومان و بخش قابل توجهی از منابع کشور را به خود اختصاص داده و در اختیار دارد، به گونهای عمل میکند که گویی این امکانات متعلق به خود مدیران آن است.»
وی ادامه داد: «پیش از این برخی درباره «سفره انقلاب» سخن گفته بودند و عدهای نیز نسبت به این تعبیر واکنشهای تند نشان دادند، اما در عمل، همین نگاه در صدا و سیما، نفت و پتروشیمیها و برخی از بخشهای دیگر نیز مشاهده میشود؛ به این معنا که بودجه و منابع کشور را بخشی از همان سفره میدانند که باید در اختیار خودشان باشد و آن را میان خود تقسیم کنند، بدون آنکه بازدهی متناسبی برای کشور داشته باشند.»